Toren van Večka en de legende van de hondskopkoning

De Toren van Večka, gelegen aan de rand van het Večko polje, behoort tot een reeks Venetiaanse vestingwerken die in de 16e eeuw in het Podvelebit-kanaal werden gebouwd ter verdediging tegen de Turken. Men vermoedt dat hij toebehoorde aan het middeleeuwse dorp Veče (Veche), dat voor het eerst in 1508 wordt vermeld. Het dorp lag in het gebied van het huidige Seline, en men vermoedt dat ook de romaanse kerk van Sint-Petrus bij dit dorp behoorde. Helaas zijn er, afgezien van vermeldingen in historische bronnen, vandaag geen sporen van hun bestaan meer over.

De ligging van de toren aan de rand van het Večko polje was van strategisch belang, omdat deze het toezicht op de scheepvaart in het Podvelebit-kanaal mogelijk maakte. Een belangrijke verkeersroute liep hiervandaan over het kanaal naar Vinjerac en verder richting het achterland van Zadar. Een andere weg liep over de Velebit naar Lika, door de vallei van de Velika Paklenica, waarvan het strategische belang wordt aangetoond door het fort Paklarić boven de ingang van de kloof. De haven van Veče wordt in de tweede helft van de 17e eeuw genoemd als de belangrijkste haven voor de uitvoer van in Paklenica gekapt hout. Daarnaast worden ook de ruïne en de verlaten Toren van Večka vermeld. Men vermoedt dat het dorp Veče toen al verdwenen was door de Turkse invallen. Te oordelen naar de zichtbare overblijfselen was de toren omringd door een rechthoekige binnenplaats, die vandaag deels onder de zee ligt. De toren zelf was opgetrokken uit gehouwen natuursteen. Aan de binnenzijde van de muur zijn gaten te zien waarin ooit houten balken rustten, waaruit men afleidt dat hij 3 verdiepingen had. Op de hoogste verdieping zijn nog altijd smalle schietgatvensters te zien met sterk schuin aflopende zijinkepingen. Over de Toren van Večka worden vele legenden verteld, waarvan de legende van de hondskopkoning het vaakst te horen is.

De legende van de hondskopkoning

Er was eens een koning die een hondenkop had, maar een mensenlichaam. Hij werd elke keer door een andere jongeman geschoren, die de koning daarna liet doden zodat zijn geheim niet bekend zou worden. Een moeder vond een manier om haar enige zoon van de dood te redden toen de beurt aan hem kwam om de koning te scheren. Ze kneedde brood met haar eigen geneesmiddel en liet haar zoon het aan de koning aanbieden. De koning at het brood, en de jongeman vertelde hem toen waardoor het zo zoet was. Omdat ze nu door de moeder van de jongeman melkbroers waren geworden, besloot de koning de jongeman te laten leven, maar beval hem dat hij aan niemand het geheim van zijn hondenkop mocht verklappen. De jongeman bewaarde het geheim lang, maar op een dag moest hij toch spreken. Daarom besloot hij het geheim aan de zwarte aarde toe te vertrouwen. Hij groef een gat, boog zich voorover en fluisterde: "Zwarte aarde, onze koning heeft een hondenkop". Het toeval wilde dat op die plek een vlierboom (bazga) opgroeide, waaruit een herder een kleine fluit maakte. Toen hij op de fluit speelde, klonken er in plaats van een melodie de woorden: "Onze koning heeft een hondenkop!". Het geheim werd in het hele koninkrijk bekend, zodat de koning niets anders overbleef dan ongeschoren en in afzondering te leven tot zijn dood, terwijl de jongemannen van het koninkrijk werden verlost van de angst om in zijn toren te sterven.