Nationaal park Paklenica

Nationaal park Paklenica

Wat betreft zijn uitroeping is Nationaal park Paklenica het tweede in Kroatië. Het werd al in het verre jaar 1949 tot nationaal park verklaard, preciezer op 19 oktober 1949. Paklenica werd enkele maanden na Nationaal park Plitvicemeren tot park verklaard.

Het is interessant te vermelden dat Paklenica al in 1929 voor het eerst tot Nationaal park werd verklaard, maar volgens de wetten van die tijd moest de verklaring elk jaar worden vernieuwd – wat niet gebeurde, waardoor Paklenica jarenlang zonder de status van Nationaal park was.

Nationaal park Paklenica werd op 7 juli 2017 ook opgenomen op de UNESCO-lijst van werelderfgoed in Europa, als onderdeel van het gemeenschappelijke werelderfgoed van 13 landen onder de naam „Oerbossen van beuken in de Karpaten en andere regio's van Europa”.

Planten- en dierenwereld van het park Paklenica

Het is zeker vermeldenswaard dat het park rijk is aan plantensoorten, waaronder bosgemeenschappen bijzonder opvallen. De bossen bestaan uit bestanden van zwarte den (Pinus nigra), naar wiens hars „paklina” Paklenica ook zijn naam kreeg.

Naast dennen zijn de bossen van Paklenica rijk aan beuken (Fagus sylvatica), en daar groeit ook de bir krivulja. Paklenica heeft qua oppervlakte het grootste bewaard gebleven bosgebied van Dalmatië. Meer dan de helft van het park is bedekt met vegetatie, de rest is karstreliëf.

Zoals we al vermeld hebben, bestaat de vegetatie uit beukenbossen, zwarte-dennenbossen, en plaatsen waar de bossen gemengd zijn met de twee genoemde soorten. In de bossen van Paklenica vinden we ook bomen van donzige eik (Quercus pubescens), oosterse haagbeuk (Carpinus orientalis) en hopbeuk (Ostrya carpinifolia).

Technische kenmerken van Nationaal park Paklenica

NP Paklenica werd uitgeroepen op 19 oktober 1949

Nationaal park Paklenica heeft een oppervlakte van 95 vierkante kilometer

De hoogste toppen van het park zijn: Vaganski vrh (hoogte 1757 meter), en de top Sveto brdo (hoogte 1753 meter).

Het park is ook opgenomen op de UNESCO-lijst van werelderfgoed in Europa

Wij vermoeden dat de naam „Paklenica” afkomstig is van de term „paklina” voor het hars van de zwarte den die in dit gebied groeit. De plaatselijke bevolking gebruikte het hars in de volksgeneeskunde, meestal voor het genezen van wonden, maar ook als fakkel – voor verlichting en voor het coaten van houten schepen.

Bezoek Paklenica en verken deze plekken

Als u besluit naar NP Paklenica te komen, bezoek dan zeker enkele interessante plekken in het park. In dit korte overzicht noemen we enkele plekken, maar benadrukken ook dat er nog veel meer zijn, waarvan u zich zult overtuigen wanneer u in het park komt.

De grot Manita peć is een bestemming die veel gasten van het park bezoeken. U kunt deze grot bezoeken onder begeleiding van een professionele gids, en de rondleiding duurt ongeveer 30 minuten. Dat is genoeg tijd om veel geheimen van deze interessante onderaardse wereld te leren kennen. De temperatuur in de grot blijft het hele jaar door rond de 9 graden Celsius, dus we raden u aan zich warm te kleden, ongeacht het seizoen waarin u komt.

Een bezoek aan de grot is alleen mogelijk onder begeleiding van een gids.

De toppen in NP Paklenica zijn bijzonder en trekken veel klimmers en natuurliefhebbers aan. We hebben de Vaganski vrh genoemd, die eigenlijk ook de hoogste top van het Velebit-gebergte is, en dus ook van Nationaal park Paklenica. Het uitzicht vanaf de top zal iedereen betoveren, vooral na regen, wanneer het uitzicht reikt binnen een cirkel met een diameter van 300 kilometer. U kunt gemakkelijk het uitzicht op Risnjak, Klek, en zelfs op Troglav bekijken en ervan genieten – de hoogste top van de Dinara.

Een andere top die het bezoeken waard is, is Sveto brdo. De top ligt op een hoogte van 1751 meter, en vanaf daar heeft u uitzicht op zowel de Lika-zijde als de kustzijde. Op de top staat een groot metalen kruis en een plaquette waarop de tien geboden van God staan geschreven.

De top Liburnija hebben we eerder niet genoemd, maar dat betekent niet dat het niet de moeite waard is om erop te klimmen. De top Liburnija ligt op 1709 meter boven zeeniveau, en is een van de mooiste uitkijkpunten op de Velebit. Vanaf deze top heeft u een prachtig uitzicht op de volledige archipel van de centrale Adriatische Zee.

Naast de toppen en de genoemde Manita-grot kunt u in NP Paklenica ook genieten van de natuurlijke canyons, die vooral professionele klimmers en mensen die op zoek zijn naar adrenalinesporten zullen verheugen.

De Canyon van de Velika Paklenica is een ideale plek voor professionele klimmers, die in feite ook de meest voorkomende bezoekers van dit natuurfenomeen zijn. De vallei van de Velika Paklenica is iets meer dan 14 kilometer lang, en heeft door het specifieke terrein een diepe geul (canyon) gevormd, die vandaag velen betovert. De canyon is op plaatsen maar ongeveer tien meter breed, terwijl de diepte tot wel 400 meter reikt. De Canyon van de Velika Paklenica geldt als de meest aantrekkelijke klimlocatie van Kroatië, bekend bij klimmers uit heel Europa en verder.

De Canyon van de Mala Paklenica is een bescheidener kopie van de Canyon van de Velika Paklenica. Ook hier zullen velen genieten, maar om een andere reden – omdat de canyon Mala Paklenica een ware verbeelding is van bewaarde natuur en wildernis. De beek van de Mala Paklenica is iets meer dan 12 kilometer lang. De canyon heeft een lengte van 2 kilometer, met steile hellingen die een hoogte van tot wel 300 meter bereiken.

Vanwege het natuurlijke behoud en het belang van de Mala Paklenica zijn alle klimactiviteiten ten strengste verboden.

Babino jezero in het park Paklenica

Babino jezero is het enige permanente meer in het gebied van NP Paklenica. Het meer ligt op de bodem van een grote verzakking, op een hoogte van ongeveer 1600 meter. Langs het meer loopt een wandelpad richting de Vaganski vrh, waardoor de klim naar de top extra verrijkt wordt met uitzichten op de natuurlijke omgeving van het meer. Gedurende het jaar verandert het waterniveau slechts licht, en tijdens de wintermaanden vriest het meer dicht. Wij vermoeden dat het vasthouden van water in het meer wordt bevorderd door een kleilaag die de scheuren in het kalksteen heeft opgevuld.

Interessante bewoners van het meer zijn Alpenwatersalamanders (Ichthyosaura alpestris), bekend als waterhagedissen. In de winter overwinteren deze dieren door zich in de modder te begraven, in het meer tussen de algen en andere planten op de bodem. Het ijs op het wateroppervlak beschermt ze tegen te grote kou.